Hvílíkt tímalínulangstökk. Olympiskt guld. Ég hef þó enga afsökun fyrir þessari fjögurra mánaða fjarveru svo ég ætla ekki að búa neina til.
Hröð, smáatriðalaus yfirferð: Ég hataði námið mitt í maí og júní, kláraði þó veturinn (og mun halda áfram), fór til Akureyrar í tvær vikur því Stína kláraði MA með stæl, kom aftur til Köben í lok júní, byrjaði að vinna í tískubúðinni BIKBOK á Strikinu, og geri enn. Jess! Loksins fæ ég dýrmætar danskar krónur – og það fyrir að brjóta saman föt. Lúxus.
Fyrir nokkrum dögum var einmitt Copenhagen Fashion Week með tilheyrandi innkaupurum og glamúrama – en í staðinn fyrir að taka þátt í BIKBOK-tískusýningunni þurfti ég að skríða um og skafa gamlar tyggjóklessur og munntóbak af gólfinu í búðinni "því allt átti að vera skínandi hreint". Ég veit ekki hvort það var mikið um munntóbak í kastalanum hjá Öskubusku, en mér fannst ég allt í einu vera hún. Nåja. Vad e en bal på slottet?
Jæja, burtséð frá þrifum þá er þetta mjög skemmtilegt starf… NEMA þegar konur biðja mig um að finna gallabuxnastærðina sína og segjast nota númer sem ég veit fullvel að þær gætu KANNSKI troðið handleggnum í. En hvernig segir maður þeim það? (ekki endilega þetta með handlegginn, heldur að þær þurfi kannski aðeins meira "pláss") Ég verð alltaf hálfvandræðaleg og reyni að ýja að hlutunum eins dippló og ég mögulega get, en það er misjafnt hversu fattgott fólk er. Í gær afgreiddi ég konu sem náði engu af því sem ég gaf í skyn, svo að lokum varð ég að svissa á stærðunum í laumi áður en hún fór inn í mátunarklefann.
Hins vegar þekki ég margar stelpur sem VÍSVITANDI troða sér í eins litlar stærðir og þær mögulega geta og finnst ég eiga að gera það líka. En hvað er að því að vakúmpakka sig ekki?? Gott að engin þessara stelpna er með mér í arkitektaskólanum… Ég fengi pottþétt innilokunarkennd í byggingunum þeirra.
Talandi um stelpur: Annaðkvöld þýt ég út á Kastrup til að sækja Stínu sem verður í heimsókn hjá mér næstu daga! Vei vei! Ég er orðin ansi reynd í að sækja fólk á flugvöllinn því mamma, pabbi, Axel og Fríða voru hér alla síðustu viku. :D Hver vill koma næst?? (Og helst bara einn í einu því við Eydís eigum bara þrjá diska...)
Var ég einhvern tímann búin að sýna hvernig ég bý..? Nei, hélt ekki.
Velkomin í forstofuna á Stenhuggervej
Úr eldhúsinu sést síðan vel inn til nágrannanna í næstu blokk... sem sumir ganga um mun naktari en aðrir.
Á öllum betri heimilum er krítartafla/skilti. Allavega á mínum.
Rúmgóða eldhúsborðið. (Ef þú ert með disk skaltu samt ekki setjast í sætið fjær því þar er varla pláss fyrir hann...)
Og hér er mitt glæsilega glamour-nest. Einnig mjög rúmgott.
Og í framhaldi af "rúmgott" þá er hér gott rúm
Fataskápur 1
Fataskápur 2
Baðherbergið er kannski ekki nógu stórt til að skipta um skoðun þar inni, en sturtan er alveg unaðsleg.
Og hér fyrir innan býr Eydís (a.k.a. Nilfisk Ninja) en við hættum okkur ekki þangað inn...
Jæja, passlegt að kynna þetta rétt fyrir flutning.
Þennan mánuðinn snýst námið mitt einmitt um spurninguna "Hvað er heimili og hvað felst í því að búa einhvers staðar?" Jahh, þessi íbúð okkar er allavega dæmi um ágætis heimili... er það ekki Eydís??
Nú er ég loksins komin í páskafrí, sem ég á svo sannarlega skilið eftir sjúka, nýliðna skólaviku! (Á rúmlega 60 tímum náði ég bara að sofa í tvo, en sat annars límd við teikniborðið.) Nú er ég hins vegar frjáls! ...burtséð frá bunkanum af lesefni sem ég var send með heim í fríið. Já, málshátturinn er langur í ár.
Í dag lágum við Eydís því og flatmöguðum í sólskininu í Fælledparken og lásum. Berfættar og akademískar.
Sem minnir mig á að við erum loksins búnar að redda okkur nýju heimili - nánar tiltekið tveggja herbergja íbúð á C.T. Barfoeds Vej! Vúhú! Úr Nordvest-gettóinu og yfir í Frederiksberg-upperclassið. Stefnum á flutning um mánaðamótin. Þá mun ég ekki lengur þurfa að þræða alltaf skotbardagasvæðin á leiðinni heim úr skólanum. Flokkast sem kostur.
Nú ætla ég að stökkva aftur út í sólina og halda mig þar alla helgina! Það hefði reyndar ekki verið leiðinlegt að vera heima á Íslandi yfir páskana og systkinast smá.. og komast í ferminguna hans Axels... og sjá litlu nýju frænku!! :-D Ójæja.
Þetta var einmitt notaleg systkinastund í páskafríinu í fyrra:
Halda norður höldar á hauðurs fleyi rauðu Þeysist fyr þegnum Høgni, þulr er hann, ok mannbaldr Blýsváf leiftrandi lyftir lýðr hans, eyrum hlýðir uns til ranns ok rýmis rekki hver snotur þekkir
Eða með öðrum orðum:
Ég fór með bekknum mínum í námsferð til Osló í síðustu viku og það var mjög fróðlegt, þar sem ég hafði aldrei komið til Noregs áður. Þetta var reyndar ofur-intensíf ferð, og ég veit ekki hvort ég mæli með því að setjast upp í næturrútu í Köben að kvöldi til, reyna að sofa sitjandi alla leið til Osló og stökkva svo máttleysislega út úr rútunni klukkan 07:00 og beint inn í stífa dagskrá… Är det snarkitekter de vill att vi ska bli?? Nei ég segi svona. Þetta var kúl reisa ....sem ég skelli jafnvel inn myndum frá bráðum??
Annars vil ég bara segja afsakið hlé. Innilega. Það er búið núna. Bragaþegn skal-a lengr þegjandi sitja.
Í janúar á maður að sjálfsögðu að gera annál yfir nýliðið ár. Best að drífa það af:
Annáll 2008 Fyrri helmingur ársins: Hristi rassinn í Bóló-partýjum Seinni helmingur ársins: Sit á fyrrnefndum rassi og teikna
Þetta gæti eiginlega ekki verið mikið nákvæmara.
Jæja, búin með annálinn og nýbúin að kynna síðasta intensífa prósjekt haustannarinnar. Nú tekur við ósköp ljúfur fjögurra vikna byggingarfræðikúrs, þ.e.a.s. skóli ca 9-16 og frí um helgar. Lúxxxus!
Þessi tempóbreyting er mjög kærkomin því námið er bókstaflega að gera mig gráhærða. Án gríns. Ég er búin að tína úr mér ófá silfurstráin síðan fyrir jól – og það er frumefni sem ég kæri mig ekki um að hafa á hausnum við 23ja ára aldur. Jesús. Með þessu framhaldi verð ég orðin eins og Gandálfur fyrir sumarfrí.
STEINGEIT 22. desember - 19. janúar Fyrir vinnuþjark eins og þig er ekkert verra en að neyðast til að skemmta sér. Vertu því viss um að skemmtunin sé ótrúlega skemmtileg.
Þegar ég las þessa stjörnuspá þorði ég, þessi gránandi fjallageit, ekki annað en að panta mér djammferð til Reykjavíkur. Skrópa í skólann 18.-23.feb og taka flugið með Eydísi. Og vera viss um að skemmtunin verði ótrúlega skemmtileg. Partý partý. Feel free to be everything but elsewhere.
Já, ég verð að fylgjast vel með stjörnuspánni næstu daga svo ég viti hvað er framundan hjá mér. Vonandi minnir hún mig síðan á að afvopnast fyrir flugið. (Í versta falli get ég þá bara bent á Eydísi.)
...af nýju fjárfestingunni minni. Já í dag fékk ég mér loksins rafmagnspíanó! Keypti það notað af músíkpródúsent hér í bæ og núna er það sem sagt komið í hendurnar á næsta pródúsent.
Ég og Yamaha Clavinova. Okkur semur prýðilega eins og þið sjáið.
Ég tel mig hvorki glæpamannslega í útliti né eðli en samt virðist ég koma mér furðu oft í ólöglegar aðstæður núorðið. Það var með trega sem ég kvaddi Ísland í gær og hélt aftur til Köben eftir yndislegt jólafrí. Það bætti ekki beinlínis skapið þegar ég uppgötvaði á Keflavíkurflugvelli að piparsprayið mitt lá í handfarangrinum mínum. Dæmigert! Ekki það leyfilegasta. Nú yrði það tekið af mér í öryggistékkinu.
Ég tímdi þó ekki að missa þetta ágæta sjálfsvarnarspray mitt svo ég ákvað að taka sénsinn og reyna að komast með það í gegnum tékkið. (Þegiði, það er alltaf hægt að vera vitur eftir á!) Þar sem enginn málmur var sjáanlegur á umbúðunum stakk ég brúsanum inn á mig og rölti í gegnum hliðið. Maður hefur nú reddað mörgum glossunum með þessum hætti.
En auðvitað pípti í hliðinu, og það endurtekið þangað til ég gafst upp, þóttist muna eftir þessum blessaða innri vasa og dró fram brúsann.
“Ertu með MACE?!!” kallaði einn vörðurinn upp fyrir sig og miðaldra samstarfskona hans tók að þreifa grimmt á mér með CSI-augnaráði.
Vandræðaleeegt.
Það vantaði bara að ég hefði verið með nýja flotta globalhnífinn minn í handfarangrinum líka. Jesús. Ég þakkaði þó guði fyrir að þeir báðu mig ekki um að sýna sér þennan innri glæpavasa betur því annars hefðu þeir uppgötvað þá vafasömu dollarafjárhæð sem ég bar innanklæða. Já, pottþétt lúmskasti farþegi dagsins.
Vörðurinn tók mig að sjálfsögðu afsíðis og sagði að það ætti að kæra mig fyrir svona brot gegn íslenskum vopnalögum, enda er piparspray bannað á Íslandi, en hann leyfði mér þó að sleppa í þetta skipti. Ég komst sem sagt til Danmerkur aftur. Kærulaus. Og í fyrsta skipti í mjög langan tíma var ég óvopnuð.
Synd að missa svona góðan grip, alveg ónotaðan. Öryggisvörðurinn hvatti mig reyndar til að fá mér nýtt GAAAAAS þegar ég kæmi út. Maður verður að geta varið sig.
Í dag var mér hleypt í jólafrí eftir minnst sagt tímafreka skólaönn. Jesús. Þegar ég sat í strætó á leið heim fyrr í dag rann það upp fyrir mér að ég hef ekki séð þá leið sérlega oft í dagsbirtu. Það stuðaði mig óneitanlega og þar með mótaðist fyrsta áramótaheitið fyrir 2009: Öfugt við marga þá verð ég aaaaðeins að draga úr skólasókn á næsta ári. Og bæta úr stöðnuðu einkalífi.
Ég sannfærðist síðan enn frekar um þessa stöðnun þegar ég kom heim áðan og sá vanræksluna á eigin umhverfi. Ef maður hrærir eftirfarandi fyrirbærum vel saman þá fær maður herbergið mitt: froðuplast, harðfiskmylsna, sokkabuxnafjöll, tómatsúpa, títuprjónar, unglingsstrákasvitafýla (sem ég veit ekki alveg hvaðan kemur) og yfirfullur rusladallur með metastasa á ólíklegustu stöðum. Ég reyndi að nota jarðskjálftann sem afsökun fyrir óeirðunum en trúði þó aldrei á það sjálf. Já ég vaknaði við jarðskjálfta í morgun. Í titrandi rúmi með fataskápinn dansandi við hliðina á mér. Frekar óvænt. Ekki nóg með að íslenska ÞJÓÐIN flýi undan kreppunni til Danmerkur, heldur gera náttúruöflin það greinilega líka.
Núna er sem sagt búið að hrista mig aðeins til og ég er tilbúin til að hefja nýtt og notalegra líf. Það er alltaf synd þegar kósý desember fer í eintómt stress, og hjá mörgum er allt jólabatteríið ekkert annað en kommersíal kvöð. Fólk gleymir raunverulegum tilgangi hátíðarinnar og hversu hyggeligt það ætti að vera að undirbúa jólin…. eins og það var upprunalega, þegar Jósef og vitringarnir þrír sátu í rólegheitunum og skáru út laufabrauð og hlustuðu á Svölu Björgvins hlakka til. Neiégsegisvona. Ef ég rugla of mikið er það kannski af því að ég hjólaði á staur fyrir nokkrum dögum, sjónarvottum til mikillar skemmtunar.
En hvað á ég svo að gera MÉR til skemmtunar þangað til ég flýg heim? Fara á skauta á Kongens Nytorv? Eða í Jóla-Tivoli? Eða bara glápa á sjónvarpið? Ég verð að segja að Svíar virðast vera uppiskroppa með hugmyndir að (spennandi) sjónvarpsefni. Ég lendi ósjaldan á þáttum eins og "Bonde söker fru", "Hundcoachen", og "Bert Karlsson testar den svenska skolmaten". (af hverju gerir hann það??)
"Bonde söker fru" er sem sagt enn einn raunveruleikaþátturinn með bachelor-bragði. Einn bóndi sem á ferlega erfitt því hann er ástfanginn af svo mörgum gellum í einu. Greyið. Er ég rosalega naív ef mér finnst að fólk eigi ekki að geta verið ástfangið af heilu saumaklúbbunum samtímis? Að dýpstu tilfinningarnar eigi bara að geta verið á einum stað í einu..? Svona eins og skattkort. (Þú getur vissulega splittað skattkortinu þínu, en þá nærðu samt aldrei 100% nýtingu neins staðar.)
Norðmenn eru reyndar ekkert skárri hvað sjónvarpsefni varðar. Á besta sýningartíma fyllist skjárinn af ókunnugu fólki sem syngur karaoke. Einhver miðaldra stuttklippt húsmóðir að góla Final Countdown. (og FYLLIR einmitt skjáinn með holdi sínu)
Núna er reyndar komið að final countdown hjá mér……. styttist í heimför. Á fimmtudaginn verð ég aftur 659 9961.
Ég er búin að liggja í krampakenndu hláturskasti síðan Axel (13 ára bróðir minn) sendi mér meil áðan með teiknimyndum eftir sjálfan sig. Hahaha, ekkert nema brilliant!
Og það er leiðinlegt að sjá hversu margir gera það ekki. Þetta óheppilega hagfræðidæmi okkar hefur aldrei áður komið upp í heiminum og ég efast um að aðrir myndu standa sig mikið betur í hennar sporum.
Öll þessi mótmæli almúgans fara því svolítið í taugarnar á mér. "Þetta stjórnarlið á að axla ábyrgð og segja af sér!" Og hvað svo? Hver hefur stokkið fram og útskýrt hvernig hann myndi tækla aðstæður öðruvísi og betur?
Ef þú ætlar að benda á vandamál en ekki lausnir haltu þá frekar kjafti því ég nenni ekki að hlusta á þig frekar en nokkur annar. (Þetta á líka við um suma stjórnmálamenn.)
Mér finnst leiðinlegt að kalla fólk ómálefnalegt og óþroskað, en þegar það hegðar sér þannig þá er ábyrgðin á orðavalinu ekki lengur mín.
Ég er ekki sjálfstæðismaður, ég er ekki vinstri græn og ég vil yfir höfuð ekki láta bendla mig við neinn flokk. Ég vil ekki láta bendla mig við neitt annað en heilbrigða skynsemi. Og eitt og eitt flott múv.
Nú er staðan því miður eins og hún er og hvernig væri þá að styðja þá sem eru án efa að gera það sem þeir geta til að bjarga því sem bjargað verður? Fæstir eru fullkomnir og þetta er ekki öfundsvert starf.
Egg á að borða með kavíar ofan á brauð en ekki dúndra þeim í kringum sig eins og fábjáni.
Ótrúlegt en satt þá á ég ekki systur sem á afmæli í dag. Skólinn minn er hins vegar eins og raunveruleikaþáttur núna. Pínu dramatískur.
Það var lokakrítík á "Det horisontale rum" í fyrradag (skapa-rými-verkefnið sem við höfum unnið að í mánuð). Ég hélt sjö mínútna ræðu á dönsku þar sem ég varði verkefnið mitt og jújú það gekk bara vel.
Eftir krítíkina upplifði ég hátt spennufall (háspennufall?) því kennararnir höfðu dúndrað inn aukaatriðum síðustu vikuna og við sátum því hlekkjuð við teikniborðin alla helgina. Ég er venjulega í skólanum um helgar en núna meina ég ALLA helgina. Náði rétt að koma heim á milli til að sofa í fimm tíma. Samanlagt.
Hvílíkt brjálæði. Allir að teikna og byggja módel í eintómri frústreringu heilu næturnar og grátandi úr vonleysi þar á milli. Geez. Ekta sjónvarpsefni. Um leið og við gengum svo út úr krítíkinni – með bauga niður á læri – fengum við nýtt intensíft verkefni sem verður krítíserað eftir þessa viku: "Det vertikale rum" Þar fór draumurinn um svefn.
Mér finnst þetta takmarkað mannúðlegt. Tilbúið álag, stress og tímaþröng er kannski hollt fyrir dramaframvindu þáttarins – og þá sem sækjast eftir adrenalíneitrun – en algjör óþarfi. Ég held hins vegar að kennararnir nærist á því að halda okkur taugaveikluðum og undirgefnum. Haha. Rétt eins og Tyra gerir við gellurnar sínar.
Ég er einmitt búin að stinga upp á því við bekkinn að við höldum Top Model og keppum um hver er með flottasta módelið. Maður á samt kannski ekki að stinga upp á keppnum sem maður veit að maður mun tapa..? "Will Sólveig and Sofie please step forward.."
Stundum finnst mér ég reyndar ekki passa inn í þennan skóla yfir höfuð. Ég ráfa um innan um flinkar listaspírur sem dettur ekki í hug að það er til fólk sem þekkir ekki hundrað tegundir af olíukrít. Ég þekki ekki hundrað tegundir af olíukrít. Ég geng hins vegar um og dettur ekki í hug að það séu til arkitektanemar sem hafa ekki lágmarks-reiknikunnáttu.
Um daginn sýndi ég bekkjarsystkinum mínum hvernig maður notar pýþagórasarregluna og þeim fannst hún mjög sniðug. Eftir það er ég stærðfræðingurinn í bekknum. Ég spyr mig af hverju ég tók mína auka stærðfræðiáfanga til að búa mig undir þetta nám. Hefði frekar átt að kynna mér olíukrít. Föndurnörd 503.
Neiégsegisvona. Ég er alls ekki að dissa neinn og er klárlega ekki minna nörd en neinn annar; skipulagningarsjúk, alltof raunsæ og skrifa lista yfir allt. ALLT. Ég elska lista. Ég er mín eigin tegund af listaspíru.
Passa bara ekki alltaf inn í.
En ég gefst ekki upp þótt á móti blási. Ónei. Og þessa dagana blæs heldur betur úti. Það er rigning og svo drulluhvasst að ég þurfti að labba hluta af heimleiðinni áðan því maður heldur ekki jafnvægi á hjóli sem stendur bara í stað. ÓGEÐ. Það virkar þó oftast að skella Mr. Vain í eyrun, hækka í botn og bora sig í gegnum rokið með beittu augnaráði. (Vel á minnst; titillinn er ein af uppáhaldslínum mínum í því frábæra lagi.)
Það eru einmitt tvö atriði sem mér hefur fundist frekar neikvæð við Ísland hingað til: Verðið og veðrið. Núna er hvort tveggja farið til fjandans hér líka.. svo hvað er ég eiginlega að gera hérna?? Maybe I should just immediately pack my belongings and go home.
Akkúrat núna er líf mitt bara skóli skóli skóli. Svona myndi Henning Mankell lýsa því:
Wallander sjunker ner vid skrivbordet. Fallet har tagit en helt ny vändning. Vad har de att gå på? Han tar en bit papper från manifold-rullen och skriver. NYANSER. Han stryker över ordet och börjar om. TRANSFORMATION. Är det min utgångspunkt nu? Har jag ett omöjligt tektoniskt mysterium eller är svaret uppenbart? Transparent? Har jag en horisontal relation och dialog mellan konstruktionens objekt? Finns det ett sammanhang?
Han sträcker på sig och känner hur axlarna värker efter intensiv användning av parallellinjalen. Nu får du skärpa dig, tänker han och vet att han borde klämma in mer motion i sitt schema. Men när? Det har fortfarande inte funnits tid över till den där salsakursen.
Wallander hämtar kaffe.
På väg tillbaka till skrivbordet stöter han på en av teknikerna: “Kurt! Ljuslaboratoriet är upptaget. Vi får ta bilderna efter analogteckningskursen.” Wallander funderar ett ögonblick. “Se vad vi kan ordna i Photoshop. Vi måste ju ha uttänkta skuggor.”
När han satt sig igen stormar Nyberg in med nyheter: “Order från chefen; han vill se konceptmodell kl. 17:00” Wallander suckar och dricker upp det kalla kaffet. “Skala 1:200 antar jag… Ta med dig Pettersson så drar vi till verkstan.”
Efter en hetsig dag av sågspån och trälim återvänder Wallander till sitt bord för att gå igenom samlat material. Han stirrar på sin modell och kliar sig i huvudet med en 4B-blyertspenna. Det är något som inte stämmer här. Rytmen i landskapet är onaturlig. Har vi tappat bort oss i total abstraktion? Jag måste få in människan i projektet. Bäst vore att åka in till stan och anaylsera hur rummets form påverkar folks beteende. Han ändrar sig snabbt. Det regnar.
Han hämtar kaffe.
En stund senare sticker Hansson in huvudet: “Jag går nu, mitt fall är så gott som löst.” Wallander ser upp från sina rumsliga skisser och gamla Digestive-smulor. Hansson gick ett år i Lund och kan sina trick. “Visst. Hejdå.”
Efter ytterligare några timmar av snitt och planteckningar känner Wallander hur kroppen värker av trötthet. Det är inte parallellinjalen, tänker han, det är min egen dumhet. Jag jobbar alldeles för mycket. Fasen! Kylskåpet hemma är tomt. Undrar om det är nattöppet någonstans… Han pular ner sina skissböcker i väskan och släcker lampan.
Jag orkar inte plocka undan nu.. jag är ändå tillbaka om några timmar… Þessi texti er sérstaklega tileinkaður systkinum mínum sem skynja einkahúmorinn, ekki síst Stínu sem er 19 ára í dag. Til hamingju með daginn! :D
